Güncel Yaşam

AKIP GİDERKEN (HAYAT) DİLİMDEKİ KÜÇÜK HARFLER 

-Efendim? 
-Anneanem hala uyanmadı … 
-Otobüsteyim dur ne dedin? 
-Hala uyanmıyor işte anneanem. 
_… 

Elinde kalan bazen tüm ses yığınlarının içindeki sessizlikler oluyor. Bazen konuşamıyorsun çünkü gücün yetmiyor. Tüm hayatın başkalarının mutluluğunu düşünerek geçiyor. Canının can verdiği evladına bile yetemiyorsun bu yüzden. Vakit ayıramayacak kadar yorgun oluyorsun çalışmaktan, beş para etmez insanların yanında ve ağız kokularına katlanarak. Bağlanmak zorunda kalıyorsun hayata ve hayatta kalmak zorunda kalıyorsun bazen o küçücük eller için. Öyle günlerin oluyor ki bir karıncaya dönüyorsun hayatın içinde. Güçsüz bedenine katlarca yük bindiriliyor. Terk edilmenin acısının ardındaki hırs ve kin tüm o yüklerin içinde küçülüp kayboluyor. Aldatılmanın ve bu günden güne daha da iğrençleşip büyüyen dünyanın içinde evladının küçük ellerini düşünüyorsun. O küçük elleri bırakmamak için kalıyorsun ve dayanıyorsun. Tüm bunları haykırmak geliyor içinden; tükürmek, atmak, sökmek, kusmak geliyor. Tüm bunları tüm sorunların kesişip de seni o sanki sonsuza kadar sürecekmiş gibi görünen susuşunun içine saklıyorsun. Yüreğine akıyor yine için. İçindeki boşluk kısa cümleler kurdurmaya bile yeltendiremiyor seni. Konuşamıyor, bağıramıyor yalnızca susabiliyorsun… 

Günün sonunda yorgunluktan bitmiş oluyorum. Bir kadın olarak hayatta tek başına olduğunu bilmek sırtındaki onca yükü bir kat daha arttırıyor. Ve tüm bunların farkındalığıyla tutunuyorsun hayata. Gülümsemek için çırpınıyorsun yanında kalanlara. Tüm gençliğini heder ettiğin insanın ihaneti yıkıyor seni. Bunun verdiği hınçla biraz daha ayakta durmaya zorluyorsun kendini. Yalnızda yapabileceğini kanıtlamaya çalışıyorsun herkese. Hep başkalarını mutlu etmeye çalışırken uzaklaşıyorsun kendinden. Öyle uzaklaşıyorsun ki bazen tanıyamıyorsun kendini. Olayları anlatmak istemedim bu gün defterime. Net olan şuydu ki artık daha yalnızdım. Ve küçük oğlum artık daha da yalnız kalmıştı. Annemi kaybetmiştim. Tüm bu olaylara anlam veremediğim için içimden gelenleri döküyorum sadece kâğıda. Artık dudaklarımda çok küçük harfler vardı. Daha kısa cümlelerin ardındaki yorgunluklar. Bunun suçlusu kimdi peki? Cevap yoktu ve hiç olmayacaktı. Ve cenaze kalkıp ev daha da sessizleşmişken ben huzura kavuşmayacaktım. Hayat akacaktı ve ben her yalnız kadın gibi karınca olacaktım. Yüklenecektim kendimden çok daha ağır yükleri. Ve hayat akıp gidecekti… 

Adres Bilgisi

Koza Sokak No:124 Gaziosmanpaşa ANKARA /TÜRKİYE

Tüm Kadınlar Lobisi TÜKAL derneğine hemen ulaşmak için yukarıdaki bilgileri kullanabilir veya iletişim menusunden E-Mail adresiniz yok ise kısa bir form doldurarak bize ulaşmaktan lütfen çekinmeyini.

İletişim Bilgileri

Web Tasarım Seo Nethizmet